Kiedy od pomocy udzielonej przez organizację płaci się podatek dochodowy a kiedy nie?

Jeśli organizacja wspiera swoich podopiecznych poprzez tzw. nieodpłatne świadczenia (usługi lub inne świadczenia, które nie są darowizną), czyli np. wysłała podopiecznego na zabieg, za który zapłaciła szpitalowi, to co do zasady jej podopieczny powinien zapłacić podatek dochodowy od tej pomocy. Prawo przewiduje jednak, że są takie nieodpłatne świadczenia, od których nie płaci się podatku dochodowego. Zwolnione są m. in. świadczenia udzielane w ramach pomocy społecznej. Zgodnie z odpowiedzią Ministerstwa Finansów na interpelację poselską (interpelacja nr 8004 z 2009 r.), mogą ją świadczyć również organizacje.

Według przepisów, pomoc społeczna to instytucja polityki społecznej państwa, mająca na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać za pomocą własnych uprawnień, zasobów i możliwości. Może mieć ona charakter świadczenia pieniężnego lub niepieniężnego. Zatem to od organizacji zależy, czy beneficjent tej pomocy musi, czy nie musi odprowadzać podatku od jej wartości. Organizacja świadcząca taką pomoc musi spełnić określone warunki:

Po pierwsze, prowadzić statutową działalność w zakresie pomocy społecznej. Oznacza to w praktyce, że statut takiej organizacji musi zawierać zapisy przewidujące możliwość wspierania osób potrzebujących.

Po drugie, w ramach organizacji powinny istnieć wewnętrznie wypracowane zasady i kryteria przewidujące, komu przysługują świadczenia (warunek też potwierdza się we wspomnianej interpelacji – jeśli organizacja chce, aby beneficjenci mieli zwolnienie podatkowe, to musi mieć takie kryteria).

Informacjce o tym, czy organizacja spełnia te dwa warunki, powinny być łatwo dostępne jej podopiecznym, by wiedzieli, czy mogą skorzystać ze zwolnienia (np. w formie wyjaśnień na stronie internetowej).

Oprac. na podst. artykułu Anny Mazgal, Opodatkowanie pomocy udzielanej podopiecznym przez organizacje.